হনুমান চালিশা লিৰিক্স, অসমীয়া অনুবাদৰ সৈতে
হনুমান চালিশাৰ প্ৰতিটো দোহা আৰু চৌপাই তলত অসমীয়া আখৰত দিয়া হৈছে। প্ৰতিটোৰ তলত সহজ অসমীয়াত অৰ্থ, লগতে চমু ব্যাখ্যা।
এই অৰ্থ আমি নিজৰ ভাষাত, সহজকৈ লিখিছোঁ। কিছুমান চৌপাইৰ অৰ্থ পণ্ডিতসকলে বেলেগ ধৰণেও কৰে। আৰু গভীৰভাৱে জানিবলৈ জগদ্গুৰু ৰামভদ্ৰাচাৰ্যৰ “মহাবীৰী ব্যাখ্যা” (হিন্দীত)ৰ দৰে কিতাপ পঢ়ক।
কেৱল চালিশা পঢ়িবলৈ বা তাৰ PDF ডাউনলোড কৰিবলৈ হনুমান চালিশা অসমীয়াত পৃষ্ঠাটো চাওক। প্ৰতিটো শব্দৰ বেলেগ অৰ্থ শব্দাৰ্থৰ পৃষ্ঠাত আছে (ইংৰাজীত)। ইংৰাজীত অৰ্থ লাগিলে ইংৰাজী অৰ্থৰ পৃষ্ঠা চাওক। চালিশা কেনেকৈ লিখা হ’ল, সেয়া ইতিহাসৰ পৃষ্ঠাত পঢ়িব পাৰে (ইংৰাজীত)।
আৰম্ভণিৰ দোহা · চৌপাই 1ৰ পৰা 10 · 11ৰ পৰা 20 · 21ৰ পৰা 30 · 31ৰ পৰা 40 · শেষৰ দোহা · PDF · প্ৰশ্ন-উত্তৰ
আৰম্ভণিৰ দোহা
শ্ৰীগুৰু চৰন সৰোজ ৰজ নিজ মনু মুকুৰু সুধাৰি।
বৰনউঁ ৰঘুবৰ বিমল জসু জো দায়কু ফল চাৰি॥
অৰ্থ: শ্ৰীগুৰুৰ চৰণকমলৰ ধূলিৰে নিজৰ মনৰূপী দৰ্পণ চাফা কৰি মই শ্ৰীৰঘুবৰ (শ্ৰীৰাম)ৰ নিৰ্মল যশ বৰ্ণনা কৰোঁ, যিয়ে চাৰিওটা ফল দিয়ে: ধৰ্ম, অৰ্থ, কাম আৰু মোক্ষ।
ব্যাখ্যা: তুলসীদাসে গুৰুক প্ৰণাম কৰি পাঠ আৰম্ভ কৰিছে। যেতিয়ালৈকে মনত অহংকাৰ আৰু অজ্ঞানৰ ধূলি থাকে, তেতিয়ালৈকে ভগৱানৰ যশ ভালদৰে গাব নোৱাৰি; গুৰুৰ কৃপাইহে এই ধূলি চাফা কৰে। হনুমান চালিশা শ্ৰীৰামৰ যশেৰে আৰম্ভ হয়, কাৰণ হনুমানৰ সকলো মহিমা ৰামভক্তিতেই আছে।
বুদ্ধিহীন তনু জানিকে, সুমিৰৌঁ পৱন-কুমাৰ।
বল বুধি বিদ্যা দেহু মোহিঁ, হৰহু কলেস বিকাৰ॥
অৰ্থ: নিজকে বুদ্ধিহীন বুলি জানি মই পৱন-কুমাৰ হনুমানক স্মৰণ কৰোঁ। হে হনুমান, মোক বল, বুদ্ধি আৰু বিদ্যা দিয়ক আৰু মোৰ ক্লেশ (দুখ) আৰু বিকাৰ (মনৰ দোষ) দূৰ কৰক।
ব্যাখ্যা: ভক্তই সৎ মনেৰে স্বীকাৰ কৰে যে কেৱল নিজৰ বুদ্ধিৰ ভৰসাত তেওঁ ভগৱানৰ ওচৰ পাব নোৱাৰে। সেয়ে তেওঁ তিনিটা বস্তু বিচাৰে: বল (শৰীৰ আৰু মনৰ শক্তি), বুদ্ধি (ভাল-বেয়াৰ বিচাৰ) আৰু বিদ্যা (জ্ঞান)। “কলেস” অৰ্থাৎ বাহিৰৰ দুখ, আৰু “বিকাৰ” অৰ্থাৎ মনৰ দোষ, যেনে কাম, ক্ৰোধ, লোভ আৰু মোহ।
চৌপাই 1ৰ পৰা 10
জয় হনুমান জ্ঞান গুন সাগৰ।
জয় কপীস তিহুঁ লোক উজাগৰ॥
অৰ্থ: হে হনুমান, আপোনাৰ জয় হওক। আপুনি জ্ঞান আৰু গুণৰ সাগৰ। হে কপীশ (বানৰসকলৰ স্বামী), আপোনাৰ জয় হওক। আপোনাৰ কীৰ্তি তিনিও লোকত উজ্জ্বল।
ব্যাখ্যা: চালিশাৰ প্ৰথম চৌপাই জয়ধ্বনিৰে আৰম্ভ হয়। “সাগৰ” বুলি কোৱা হৈছে, কাৰণ হনুমানৰ জ্ঞান আৰু গুণৰ অন্ত নাই। “তিহুঁ লোক” অৰ্থাৎ স্বৰ্গ, পৃথিৱী আৰু পাতাল, এই তিনিও লোকত তেওঁৰ যশ বিয়পি আছে।
ৰাম দূত অতুলিত বল ধামা।
অঞ্জনি-পুত্ৰ পৱনসুত নামা॥
অৰ্থ: আপুনি শ্ৰীৰামৰ দূত আৰু অতুলনীয় বলৰ ধাম। আপুনি অঞ্জনী-পুত্ৰ আৰু পৱনসুত (পৱন দেৱৰ পুত্ৰ) নামেৰে পৰিচিত।
ব্যাখ্যা: হনুমানৰ প্ৰথম পৰিচয় “ৰাম দূত”: তেওঁৰ সকলো বল শ্ৰীৰামৰ কামৰ বাবে। মাতৃ অঞ্জনাৰ পুত্ৰ হোৱা বাবে তেওঁক অঞ্জনী-পুত্ৰ বোলা হয়, আৰু পৱন দেৱৰ পুত্ৰ হোৱা বাবে পৱনসুত।
মহাবীৰ বিক্ৰম বজৰঙ্গী।
কুমতি নিৱাৰ সুমতি কে সঙ্গী॥
অৰ্থ: হে মহাবীৰ, আপুনি অতি পৰাক্ৰমী আৰু আপোনাৰ অংগ বজ্ৰৰ দৰে দৃঢ়। আপুনি বেয়া বুদ্ধি দূৰ কৰে আৰু ভাল বুদ্ধিৰ লোকৰ সংগী।
ব্যাখ্যা: “বজৰঙ্গী” শব্দটো “বজ্ৰ” আৰু “অঙ্গ”ৰ পৰা হৈছে, অৰ্থাৎ বজ্ৰৰ দৰে অংগ থকা জন। ইয়াত তুলসীদাসে হনুমানৰ বলৰ লগতে তেওঁৰ বুদ্ধিৰ কথাও কৈছে: তেওঁ মনৰ পৰা ভুল চিন্তা আঁতৰাই শুদ্ধ পথ দেখুৱায়।
কঞ্চন বৰন বিৰাজ সুবেসা।
কানন কুণ্ডল কুঞ্চিত কেসা॥
অৰ্থ: আপোনাৰ বৰণ সোণৰ দৰে আৰু আপুনি সুন্দৰ বেশেৰে শোভা পায়। আপোনাৰ কাণত কুণ্ডল আৰু চুলি কুঞ্চিত (কোঁচ খোৱা)।
ব্যাখ্যা: ইয়াত হনুমানৰ ৰূপৰ বৰ্ণনা দিয়া হৈছে, যাতে পাঠ কৰোঁতে আমি মনত তেওঁৰ এই ৰূপ দেখিবলৈ পাওঁ। “কঞ্চন বৰন” অৰ্থাৎ সোণৰ দৰে জিলিকা বৰণ।
হাথ বজ্ৰ ঔৰ ধ্বজা বিৰাজৈ।
কাঁধে মূঁজ জনেঊ সাজৈ॥
অৰ্থ: আপোনাৰ হাতত বজ্ৰ আৰু ধ্বজা শোভা পায়, আৰু কান্ধত মূঁজৰ লগুন শোভিত।
ব্যাখ্যা: বজ্ৰ শক্তিৰ চিন আৰু ধ্বজা জয়ৰ চিন। মূঁজ (এবিধ ঘাঁহ)ৰ লগুনে তেওঁৰ সংযম আৰু পবিত্ৰ জীৱনৰ কথা সোঁৱৰাই দিয়ে।
সঙ্কৰ সুৱন কেসৰীনন্দন।
তেজ প্ৰতাপ মহা জগ বন্দন॥
অৰ্থ: আপুনি ভগৱান শংকৰৰ অংশ আৰু কেশৰীৰ পুত্ৰ। আপোনাৰ তেজ আৰু প্ৰতাপ মহান, সমগ্ৰ জগতে আপোনাক বন্দনা কৰে।
ব্যাখ্যা: “সঙ্কৰ সুৱন” বুলি কৈ হনুমানক ভগৱান শিৱৰ অংশ বুলি মনা হৈছে। বানৰৰাজ কেশৰী তেওঁৰ পিতৃ, সেয়ে তেওঁক কেশৰীনন্দন বোলা হয়।
বিদ্যাৱান গুনী অতি চাতুৰ।
ৰাম কাজ কৰিবে কো আতুৰ॥
অৰ্থ: আপুনি বিদ্বান, গুণৱান আৰু অতি চতুৰ, আৰু শ্ৰীৰামৰ কাম কৰিবলৈ সদায় উৎসুক।
ব্যাখ্যা: হনুমানৰ সকলো বিদ্যা আৰু চতুৰতা এটা কামতে লাগে: ৰামৰ কাম। জ্ঞান আৰু গুণ তেতিয়াহে কামত আহে, যেতিয়া সেয়া কোনো ভাল কামত লগোৱা হয়।
প্ৰভু চৰিত্ৰ সুনিবে কো ৰসিয়া।
ৰাম লখন সীতা মন বসিয়া॥
অৰ্থ: আপুনি প্ৰভু শ্ৰীৰামৰ কথা শুনিবলৈ ৰসিক (প্ৰেমী)। শ্ৰীৰাম, লক্ষ্মণ আৰু সীতা আপোনাৰ মনত বাস কৰে।
ব্যাখ্যা: হনুমানে ৰামকথা শুনি বহুত আনন্দ পায়; বিশ্বাস আছে যে য’ত ৰামকথা হয়, তাত তেওঁ নিশ্চয় আহে। “লখন” লক্ষ্মণৰে নাম; গীতা প্ৰেছৰ কিতাপত ই “লষন” বুলি ছপা হৈছে।
সূক্ষ্ম ৰূপ ধৰি সিয়হিঁ দিখাৱা।
বিকট ৰূপ ধৰি লঙ্ক জৰাৱা॥
অৰ্থ: আপুনি সূক্ষ্ম (সৰু) ৰূপ ধৰি সীতাক দৰ্শন দিলে, আৰু বিকট (ভয়ংকৰ) ৰূপ ধৰি লঙ্কা জ্বলালে।
ব্যাখ্যা: অশোক বাটিকাত হনুমানে সৰু ৰূপত গছৰ পাতত লুকাই সীতাক লগ পালে, যাতে মাতৃ ভয় নকৰে। পিছত বিশাল ৰূপ ধৰি তেওঁ লঙ্কা জ্বলাই দিলে। যেনে সময়, তেনে ৰূপ তেওঁ ধৰে।
ভীম ৰূপ ধৰি অসুৰ সঁহাৰে।
ৰামচন্দ্ৰ কে কাজ সঁৱাৰে॥
অৰ্থ: আপুনি ভীম (বিশাল) ৰূপ ধৰি অসুৰ সংহাৰ কৰিলে আৰু শ্ৰীৰামচন্দ্ৰৰ কাম সুন্দৰকৈ সম্পন্ন কৰিলে।
ব্যাখ্যা: লঙ্কাৰ যুদ্ধত হনুমানে বহুতো ৰাক্ষস বধ কৰিছিল। ইয়াতো তেওঁৰ সকলো পৰাক্ৰম নিজৰ বাবে নহয়, শ্ৰীৰামৰ কামৰ বাবে।
চৌপাই 11ৰ পৰা 20
লায় সজীৱন লখন জিয়ায়ে।
শ্ৰীৰঘুবীৰ হৰষি উৰ লায়ে॥
অৰ্থ: আপুনি সঞ্জীৱনী বুটি আনি লক্ষ্মণক জীৱন দিলে। তেতিয়া শ্ৰীৰঘুবীৰ (শ্ৰীৰাম)য়ে আনন্দিত হৈ আপোনাক হৃদয়ত সাৱটি ধৰিলে।
ব্যাখ্যা: যুদ্ধত মেঘনাদৰ শক্তিৰ আঘাতত লক্ষ্মণ মূৰ্ছিত হৈছিল। হনুমানে ৰাতিয়েই দ্ৰোণগিৰি পৰ্বতৰ পৰা সঞ্জীৱনী আনিলে, আৰু বুটি চিনিব নোৱাৰি গোটেই পৰ্বতটোকে তুলি আনিলে। “সজীৱন” বুলি এই সঞ্জীৱনী বুটিকেই কোৱা হৈছে।
ৰঘুপতি কীন্হী বহুত বড়াঈ।
তুম মম প্ৰিয় ভৰতহি সম ভাঈ॥
অৰ্থ: শ্ৰীৰঘুপতি (শ্ৰীৰাম)য়ে আপোনাৰ বহুত প্ৰশংসা কৰিলে আৰু ক’লে: তুমি মোৰ ভৰতৰ দৰে প্ৰিয় ভাই।
ব্যাখ্যা: শ্ৰীৰামৰ বাবে ভৰত আটাইতকৈ মৰমৰ আছিল। হনুমানক ভৰতৰ সমান মৰমৰ বুলি কৈ শ্ৰীৰামে দেখুৱালে যে তেওঁ হনুমানক কিমান ভাল পায়।
সহস বদন তুম্হৰো জস গাৱৈঁ।
অস কহি শ্ৰীপতি কণ্ঠ লগাৱৈঁ॥
অৰ্থ: “হাজাৰ মুখৰ শেষনাগে তোমাৰ যশ গায়”, এই বুলি কৈ শ্ৰীপতি (শ্ৰীৰাম)য়ে আপোনাক সাৱটি ধৰে।
ব্যাখ্যা: শেষনাগৰ হাজাৰটা মুখ বুলি মনা হয়। শ্ৰীৰামে কয় যে তোমাৰ যশ ইমান ডাঙৰ যে হাজাৰ মুখৰ শেষনাগেহে তাক গাব পাৰে, আৰু মৰমেৰে হনুমানক সাৱটি ধৰে। “শ্ৰীপতি” অৰ্থাৎ শ্ৰী (সীতা)ৰ পতি।
সনকাদিক ব্ৰহ্মাদি মুনীসা।
নাৰদ সাৰদ সহিত অহীসা॥
অৰ্থ: সনক আদি ঋষি, ব্ৰহ্মা আদি দেৱতা, ডাঙৰ ডাঙৰ মুনি, নাৰদ, সৰস্বতী আৰু শেষনাগেও আপোনাৰ যশ গায়।
ব্যাখ্যা: এই চৌপাই আৰু পৰৱৰ্তী চৌপাইও শ্ৰীৰামেই কৈছে: ঋষি, দেৱতা আৰু মুনি, সকলোৱে হনুমানৰ যশ গায়। “সাৰদ” সৰস্বতী আৰু “অহীসা” নাগসকলৰ ৰজা শেষনাগ।
জম কুবেৰ দিগপাল জহাঁ তে।
কবি কোবিদ কহি সকে কহাঁ তে॥
অৰ্থ: যমৰাজ, কুবেৰ আৰু দিশৰ ৰক্ষকসকল (দিক্পাল)য়েও আপোনাৰ যশ গায়; তেন্তে কবি আৰু বিদ্বানে তাৰ সম্পূৰ্ণ বৰ্ণনা ক’ৰ পৰা দিব পাৰিব?
ব্যাখ্যা: এই তিনিটা চৌপাইৰ ভাব হ’ল যে হনুমানৰ যশৰ অন্ত নাই। যেতিয়া দেৱতায়ো সেয়া গায়, তেতিয়া কোনো কবিয়ে তাৰ সম্পূৰ্ণ বৰ্ণনা কৰিব নোৱাৰে। “কোবিদ” অৰ্থাৎ বিদ্বান।
তুম উপকাৰ সুগ্ৰীৱহিঁ কীন্হা।
ৰাম মিলায় ৰাজ পদ দীন্হা॥
অৰ্থ: আপুনি সুগ্ৰীৱৰ উপকাৰ কৰিলে: তেওঁক শ্ৰীৰামৰ লগত চিনাকি কৰাই ৰজাৰ পদ দিলে।
ব্যাখ্যা: বালিৰ ভয়ত ঋষ্যমূক পৰ্বতত থকা সুগ্ৰীৱক হনুমানে শ্ৰীৰাম আৰু লক্ষ্মণৰ লগত চিনাকি কৰাই দিলে। শ্ৰীৰামে বালিক বধ কৰি সুগ্ৰীৱক কিষ্কিন্ধাৰ ৰজা কৰিলে।
তুম্হৰো মন্ত্ৰ বিভীষন মানা।
লঙ্কেস্বৰ ভএ সব জগ জানা॥
অৰ্থ: বিভীষণে আপোনাৰ পৰামৰ্শ (মন্ত্ৰ) মানিলে আৰু তেওঁ লঙ্কাৰ ৰজা হ’ল, এই কথা সমগ্ৰ জগতে জানে।
ব্যাখ্যা: লঙ্কাত হনুমানে বিভীষণক লগ পাইছিল, আৰু তেওঁৰ কথাত বিভীষণে শ্ৰীৰামৰ শৰণলৈ যোৱাৰ সাহস পালে। ৰামৰ শৰণলৈ আহি তেওঁ লঙ্কাৰ ৰজা হ’ল। ইয়াত “মন্ত্ৰ”ৰ অৰ্থ পৰামৰ্শ।
জুগ সহস্ৰ জোজন পৰ ভানূ।
লীল্যো তাহি মধুৰ ফল জানূ॥
অৰ্থ: যি সূৰ্য যুগ-সহস্ৰ যোজন দূৰত, তাক আপুনি মিঠা ফল বুলি ভাবি গিলি পেলালে।
ব্যাখ্যা: এইটো হনুমানৰ শৈশৱৰ কাহিনী: উদয় হোৱা ৰঙা সূৰ্যক ফল বুলি ভাবি তেওঁ খাবলৈ আকাশলৈ উৰি গ’ল। “জুগ সহস্ৰ জোজন” বুলি কৈ সূৰ্য বহুত দূৰত থকা বুজোৱা হৈছে। কিছুমানে এই সংখ্যাবোৰ পূৰণ কৰি যি দূৰত্ব পায়, সেয়া সূৰ্যৰ প্ৰকৃত দূৰত্বৰ ওচৰা-ওচৰি; এই বিষয়ে তলৰ প্ৰশ্ন 9 চাওক।
প্ৰভু মুদ্ৰিকা মেলি মুখ মাহীঁ।
জলধি লাঁঘি গয়ে অচৰজ নাহীঁ॥
অৰ্থ: প্ৰভু শ্ৰীৰামৰ আঙুঠি মুখত লৈ আপুনি সাগৰ পাৰ হ’ল, ইয়াত আচৰিত হ’বলগীয়া একো নাই।
ব্যাখ্যা: সীতাক বিচাৰি যাওঁতে শ্ৰীৰামে হনুমানক চিনাকিৰ বাবে নিজৰ আঙুঠি দিছিল, যাত ৰাম-নাম লিখা আছিল। তুলসীদাসে কয়, ৰামৰ নাম লগত থাকিলে এশ যোজনৰ সাগৰ পাৰ হোৱাটো আচৰিত কথা নহয়।
দুৰ্গম কাজ জগত কে জেতে।
সুগম অনুগ্ৰহ তুম্হৰে তেতে॥
অৰ্থ: সংসাৰত যিমান টান কাম আছে, সেই সকলো আপোনাৰ কৃপাত সহজ হৈ পৰে।
ব্যাখ্যা: ভক্তসকলে টান সময়ত হনুমানক স্মৰণ কৰে, কাৰণ তেওঁৰ কৃপাত ভৰসা কৰিলে মনলৈ সাহস আহে আৰু টান কামো সহজ যেন লাগে। এই কথা ভৰসাৰ, নিজৰ পৰিশ্ৰম এৰি দিয়াৰ নহয়।
চৌপাই 21ৰ পৰা 30
ৰাম দুআৰে তুম ৰখৱাৰে।
হোত ন আজ্ঞা বিনু পৈসাৰে॥
অৰ্থ: আপুনি শ্ৰীৰামৰ দুৱাৰৰ ৰখীয়া। আপোনাৰ আজ্ঞা অবিহনে তাত কোনেও প্ৰৱেশ কৰিব নোৱাৰে।
ব্যাখ্যা: ভাব এয়ে যে শ্ৰীৰামৰ ওচৰলৈ যোৱাৰ পথ হনুমানৰ মাজেৰে যায়। সেয়ে ৰামভক্তসকলে প্ৰথমে হনুমানক স্মৰণ কৰে।
সব সুখ লহৈ তুম্হাৰী সৰনা।
তুম ৰক্ষক কাহূ কো ডৰ না॥
অৰ্থ: যি আপোনাৰ শৰণলৈ আহে, তেওঁ সকলো সুখ পায়। আপুনি ৰক্ষক হ’লে কাকো ভয় কৰিবলগীয়া নাথাকে।
ব্যাখ্যা: গীতা প্ৰেছৰ কিতাপত “ৰক্ষক” শব্দটো “ৰচ্ছক” বুলি ছপা হৈছে। শৰণলৈ অহা অৰ্থাৎ সম্পূৰ্ণ ভৰসা কৰা, আৰু তেনে ভৰসাই মনৰ পৰা ভয় আঁতৰায়।
আপন তেজ সম্হাৰো আপৈ।
তীনোঁ লোক হাঁক তেঁ কাঁপৈ॥
অৰ্থ: আপোনাৰ তেজ (শক্তি) আপুনিহে সম্ভালিব পাৰে। আপোনাৰ হাঁক (গৰ্জন)ত তিনিও লোক কঁপি উঠে।
ব্যাখ্যা: হনুমানৰ শক্তি ইমান ডাঙৰ যে আন কোনেও তাক ৰোধ কৰিব নোৱাৰে। এটা কাহিনী অনুসৰি ঋষিসকলৰ শাপত তেওঁ নিজৰ বল পাহৰি আছিল; সাগৰ পাৰ হোৱাৰ আগতে জাম্বৱানে তেওঁক সোঁৱৰাই দিছিল। সেয়ে কিছুমান বিদ্বানে “সম্হাৰো”ৰ অৰ্থ “সোঁৱৰা”ও বুলি কয়।
ভূত পিসাচ নিকট নহিঁ আৱৈ।
মহাবীৰ জব নাম সুনাৱৈ॥
অৰ্থ: যেতিয়া মহাবীৰ হনুমানৰ নাম লোৱা হয়, তেতিয়া ভূত আৰু পিশাচ ওচৰ নাচাপে।
ব্যাখ্যা: ভক্তসকলৰ বিশ্বাস যে হনুমানৰ নামে ভয় দূৰ কৰে। সেয়ে আন্ধাৰত বা অকলশৰীয়াকৈ থাকোঁতে ভয় লাগিলে মানুহে হনুমান চালিশা পঢ়ে: নাম ল’লে মনত সাহস আহে।
নাসৈ ৰোগ হৰৈ সব পীৰা।
জপত নিৰন্তৰ হনুমত বীৰা॥
অৰ্থ: বীৰ হনুমানৰ নিৰন্তৰ জপ কৰিলে ৰোগ নাশ হয় আৰু সকলো পীড়া দূৰ হয়।
ব্যাখ্যা: এই কথা ভক্তৰ শ্ৰদ্ধাৰ। জপে মন শান্ত আৰু দৃঢ় কৰে, আৰু অসুখতো ধৈৰ্য দিয়ে। কিন্তু অসুখত চিকিৎসকৰ পৰামৰ্শ আৰু চিকিৎসাও সমানে প্ৰয়োজনীয়; জপ সেইবোৰৰ লগতে কৰক, সেইবোৰৰ সলনি নহয়।
সঙ্কট তেঁ হনুমান ছুড়াৱৈ।
মন ক্ৰম বচন ধ্যান জো লাৱৈ॥
অৰ্থ: যি মন, কৰ্ম আৰু বচনেৰে হনুমানৰ ধ্যান কৰে, তেওঁক হনুমানে সংকটৰ পৰা মুক্ত কৰে।
ব্যাখ্যা: “মন ক্ৰম বচন” কথাষাৰলৈ মন কৰক: চিন্তা, কাম আৰু কথা, তিনিওটাতে সঁচা ভক্তি। কেৱল শব্দ আওৰালেই নহ’ব, দৈনন্দিন জীৱনতো সেই ভাব থাকিব লাগিব।
সব পৰ ৰাম তপস্বী ৰাজা।
তিন কে কাজ সকল তুম সাজা॥
অৰ্থ: তপস্বী ৰজা শ্ৰীৰাম সকলোতকৈ শ্ৰেষ্ঠ, আৰু তেওঁৰ সকলো কাম আপুনিয়েই সম্পন্ন কৰিলে।
ব্যাখ্যা: শ্ৰীৰামে ৰজা হৈও তপস্বীৰ দৰে বনত বাস কৰিছিল। এনে মহান প্ৰভুৰ কাম হনুমানে সম্পন্ন কৰিলে: সীতাৰ সন্ধান, সঞ্জীৱনী অনা আৰু লঙ্কাৰ যুদ্ধ।
ঔৰ মনোৰথ জো কোই লাৱৈ।
সোই অমিত জীৱন ফল পাৱৈ॥
অৰ্থ: যি কোনোৱে আপোনাৰ ওচৰলৈ নিজৰ মনোৰথ (ইচ্ছা) লৈ আহে, তেওঁ জীৱনত তাৰ অসীম ফল পায়।
ব্যাখ্যা: ভক্তসকলে বিশ্বাস কৰে যে সঁচা মনেৰে কৰা প্ৰাৰ্থনা বিফল নহয়। ইয়াৰ অৰ্থ এয়া নহয় যে আমি বিচৰাৰ দৰেই সকলো ইচ্ছা পূৰণ হ’ব; এই কথা হনুমানৰ ওপৰত ভৰসাৰ।
চাৰোঁ জুগ পৰতাপ তুম্হাৰা।
হৈ পৰসিদ্ধ জগত উজিয়াৰা॥
অৰ্থ: চাৰিও যুগত (সত্য, ত্ৰেতা, দ্বাপৰ আৰু কলি) আপোনাৰ প্ৰতাপ আছে, আৰু আপোনাৰ যশ সমগ্ৰ জগতত প্ৰসিদ্ধ, ই জগত পোহৰাই তোলে।
ব্যাখ্যা: হনুমানক চিৰঞ্জীৱী বুলি মনা হয়, অৰ্থাৎ তেওঁ সকলো যুগতে আছে। মহাভাৰততো তেওঁ ভীমক লগ পায় আৰু অৰ্জুনৰ ৰথৰ ধ্বজাত বিৰাজ কৰে।
সাধু সন্ত কে তুম ৰখৱাৰে।
অসুৰ নিকন্দন ৰাম দুলাৰে॥
অৰ্থ: আপুনি সাধু-সন্তৰ ৰক্ষক, অসুৰৰ বিনাশক আৰু শ্ৰীৰামৰ মৰমৰ জন।
ব্যাখ্যা: “নিকন্দন” অৰ্থাৎ শিপাৰ পৰা শেষ কৰা জন। এফালে ভাল মানুহৰ ৰক্ষা, আনফালে বেয়াৰ অন্ত: ইয়াত হনুমানৰ দুয়োটা ৰূপ একেলগে দেখা যায়।
চৌপাই 31ৰ পৰা 40
অষ্ট সিদ্ধি নৌ নিধি কে দাতা।
অস বৰ দীন জানকী মাতা॥
অৰ্থ: আপুনি অষ্টসিদ্ধি আৰু নৱনিধিৰ দাতা; এই বৰ আপোনাক মাতা জানকী (সীতা)য়ে দিছে।
ব্যাখ্যা: বিশ্বাস আছে যে অশোক বাটিকাত হনুমানৰ ওপৰত সন্তুষ্ট হৈ সীতাই তেওঁক এই বৰ দিছিল। অষ্টসিদ্ধি আৰু নৱনিধি কি কি, সেয়া তলৰ প্ৰশ্ন 7ত দিয়া হৈছে।
ৰাম ৰসায়ন তুম্হৰে পাসা।
সদা ৰহো ৰঘুপতি কে দাসা॥
অৰ্থ: আপোনাৰ ওচৰত ৰামভক্তিৰূপী ৰসায়ন আছে, আৰু আপুনি সদায় শ্ৰীৰঘুপতি (শ্ৰীৰাম)ৰ দাস হৈ থাকে।
ব্যাখ্যা: “ৰসায়ন” অৰ্থাৎ এনে ঔষধ, যিয়ে নতুন প্ৰাণ দিয়ে। ইয়াত ৰামভক্তিকেই ৰসায়ন বোলা হৈছে, যিয়ে মনৰ ৰোগ দূৰ কৰে। হনুমানৰ ওচৰত এইটোৱেই আটাইতকৈ ডাঙৰ ধন, কাৰণ তেওঁ সদায় ৰামৰ সেৱক।
তুম্হৰে ভজন ৰাম কো পাৱৈ।
জনম জনম কে দুখ বিসৰাৱৈ॥
অৰ্থ: আপোনাৰ ভজনেৰে ভক্তই শ্ৰীৰামক পায় আৰু জনম-জনমৰ দুখ পাহৰি যায়।
ব্যাখ্যা: হনুমানৰ ভক্তি কৰিলে ৰামভক্তি পোৱা যায়। “বিসৰাৱৈ” অৰ্থাৎ পাহৰাই দিয়া: ৰামৰ প্ৰেম পালে ভক্তই পুৰণি দুখ পাহৰি যায়।
অন্ত কাল ৰঘুবৰ পুৰ জাঈ।
জহাঁ জন্ম হৰি-ভক্ত কহাঈ॥
অৰ্থ: এনে ভক্ত অন্তিম সময়ত শ্ৰীৰঘুবৰ (শ্ৰীৰাম)ৰ ধামলৈ যায়, আৰু য’তেই জন্ম লয়, হৰিভক্ত বুলি জনাজাত হয়।
ব্যাখ্যা: ভাব এয়ে যে সঁচা ভক্তি এই জীৱনৰ লগতে শেষ নহয়। এনে ভক্ত পিছৰ জন্মতো ভগৱানৰ ভক্ত হৈয়ে থাকে।
ঔৰ দেৱতা চিত্ত ন ধৰঈ।
হনুমত সেই সৰ্ব সুখ কৰঈ॥
অৰ্থ: আন দেৱতাক মনত নাৰাখিলেও, কেৱল হনুমানৰ সেৱাৰে সকলো সুখ পোৱা যায়।
ব্যাখ্যা: ইয়াৰ অৰ্থ আন দেৱতাক সৰু কৰা নহয়। কথাটো ইমানেই যে হনুমানৰ ভক্তি নিজতেই সম্পূৰ্ণ, কাৰণ তাত ৰামৰ ভক্তিও সোমাই আছে।
সঙ্কট কটৈ মিটৈ সব পীৰা।
জো সুমিৰৈ হনুমত বলবীৰা॥
অৰ্থ: যি বলবীৰ হনুমানক স্মৰণ কৰে, তেওঁৰ সংকট কাটে আৰু সকলো পীড়া নাইকিয়া হয়।
ব্যাখ্যা: “সুমিৰৈ” অৰ্থাৎ স্মৰণ কৰে। টান সময়ত হনুমানক স্মৰণ কৰিলে মনত সাহস আহে আৰু ভয় কমে; ভক্তসকলে ইয়াকেই সংকট কটা বুলি মানে।
জৈ জৈ জৈ হনুমান গোসাঈঁ।
কৃপা কৰহু গুৰু দেৱ কী নাঈঁ॥
অৰ্থ: হে স্বামী (গোসাঈঁ) হনুমান, আপোনাৰ জয় হওক, জয় হওক, জয় হওক। আপুনি মোৰ ওপৰত গুৰুদেৱৰ দৰে কৃপা কৰক।
ব্যাখ্যা: তিনিবাৰ “জৈ” বুলি ভক্তই সম্পূৰ্ণ মনেৰে জয়ধ্বনি দিয়ে। গুৰুৱে শিষ্যৰ ওপৰত কোনো চৰ্ত অবিহনে কৃপা কৰে আৰু তেওঁৰ ভুল শুধৰায়; ভক্তই হনুমানৰ পৰা তেনে কৃপাই বিচাৰে।
জো সত বাৰ পাঠ কৰ কোঈ।
ছূটহি বন্দি মহা সুখ হোঈ॥
অৰ্থ: যি কোনোৱে ইয়াৰ এশ (সত) বাৰ পাঠ কৰে, তেওঁ বন্ধনৰ পৰা মুক্ত হয় আৰু মহা সুখ পায়।
ব্যাখ্যা: “সত” অৰ্থাৎ এশ আৰু “বন্দি” অৰ্থাৎ বন্ধন; সন্তসকলে ইয়াক সংসাৰৰ বন্ধনৰ পৰা মুক্তি বুলি মানে। বহু ভক্তই কোনো সংকল্প লৈ এশবাৰ পাঠ কৰে।
জো যহ পঢ়ৈ হনুমান চলীসা।
হোয় সিদ্ধি সাখী গৌৰীসা॥
অৰ্থ: যি এই হনুমান চালিশা পঢ়ে, তেওঁ সিদ্ধি পায়; ইয়াৰ সাক্ষী গৌৰীশ (ভগৱান শিৱ)।
ব্যাখ্যা: ইয়াত কোৱা হৈছে যে পাঠ কৰিলে কি পোৱা যায় (ইয়াক ফলশ্ৰুতি বোলে)। ভক্তসকলে “সিদ্ধি”ক মনৰ শক্তি আৰু কামৰ সফলতা, দুয়োটা অৰ্থত লয়। এই কথা শ্ৰদ্ধাৰ; ফল ভগৱানৰ কৃপা আৰু নিজৰ পৰিশ্ৰমেৰে পোৱা যায়।
তুলসীদাস সদা হৰি চেৰা।
কীজৈ নাথ হৃদয় মহঁ ডেৰা॥
অৰ্থ: তুলসীদাস সদায় হৰি (শ্ৰীৰাম)ৰ সেৱক। হে নাথ, মোৰ হৃদয়ত বাস কৰক।
ব্যাখ্যা: শেষত তুলসীদাসে নিজকে “হৰি চেৰা” (ভগৱানৰ দাস) বুলি কয় আৰু কোনো ধন বা পদ নিবিচাৰে, কেৱল এয়ে বিচাৰে যে হনুমানে তেওঁৰ হৃদয়ত বাস কৰক।
শেষৰ দোহা
পৱনতনয় সঙ্কট হৰন, মঙ্গল মূৰতি ৰূপ।
ৰাম লখন সীতা সহিত, হৃদয় বসহু সুৰ ভূপ॥
অৰ্থ: হে পৱনপুত্ৰ, আপুনি সংকট হৰণকাৰী আৰু মঙ্গলৰ মূৰ্তি। হে দেৱতাসকলৰ ৰজা, আপুনি শ্ৰীৰাম, লক্ষ্মণ আৰু সীতাৰ সৈতে মোৰ হৃদয়ত বাস কৰক।
ব্যাখ্যা: শেষৰ দোহাত ভক্তই হনুমানক অকলে নহয়, সমগ্ৰ ৰাম-পৰিয়ালৰ সৈতে নিজৰ হৃদয়লৈ মাতে, কাৰণ য’ত হনুমান থাকে, তাত শ্ৰীৰামো থাকে।
জানি থওক: এই পাঠ গীতা প্ৰেছ, গোৰখপুৰৰ সংস্কৰণ অনুসৰি অসমীয়া আখৰত দিয়া হৈছে আৰু প্ৰতিটো শাৰী সেই সংস্কৰণৰ সৈতে মিলাই চোৱা হৈছে। গীতা প্ৰেছে লষন আৰু ৰচ্ছক ছপা কৰে, ইয়াত লখন আৰু ৰক্ষক লিখা হৈছে। আন বহুতো কিতাপত কিছুমান শব্দ বেলেগ পোৱা যায়, যেনে ঔৰৰ ঠাইত ঔ, সঙ্কৰৰ ঠাইত শঙ্কৰ, সজীৱনৰ ঠাইত সঞ্জীৱন, চলীসাৰ ঠাইত চালিছা বা চালিশা। ভক্তসকলে দুয়োধৰণে পাঠ কৰে।
॥ জয়ঘোষ ॥
বোলো ..
॥ সিয়াবৰ ৰামচন্দ্ৰ কী জয় ॥
॥ পৱনসুত হনুমান কী জয় ॥
॥ উমাপতি মহাদেৱ কী জয় ॥
॥ বৃন্দাৱন কৃষ্ণ চন্দ্ৰ কী জয় ॥
॥ বোলো ভাঈ সব সন্তন কী জয় ॥
॥ ইতি ॥
হনুমান চালিশা অসমীয়া অনুবাদ PDF
সম্পূৰ্ণ চালিশা আৰু প্ৰতিটো দোহা আৰু চৌপাইৰ সহজ অসমীয়া অৰ্থ, একেলগে এটা PDFত। ফোনত ৰাখিব পাৰে, প্ৰিণ্টো কৰিব পাৰে।
কেৱল পাঠৰ এক পৃষ্ঠা বা দুই পৃষ্ঠাৰ PDF লাগিলে হনুমান চালিশা অসমীয়াত পৃষ্ঠাত পাব।
প্ৰশ্ন-উত্তৰ
চালিশাৰ অৰ্থৰ বিষয়ে মানুহে আটাইতকৈ বেছিকৈ সোধা প্ৰশ্নৰ উত্তৰ।